Het verloop van een zwangerschap van een tweeling

Mijn zwangerschap begon met enorm veel buikpijn, omdat dit mijn eerste zwangerschap was wist ik niet of dat normaal was of niet en belde de huisarts. Die deed een inwendig onderzoek om te kijken of er niet misschien een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was. Dit was niet het geval, maar de buikpijn kn hij niet verklaren dus werd ik met 7 weken doorgestuurd naar de gyneacoloog. Die deed een echo en zag dat er een hartje klopte maar dat het wel een de kleine kant was voor het aantal weken dat ik zwanger was. Ik moest de week erna nog eens terug komen. Bij 8 weken weer een echo en toen zei de gyneacoloog dat het hartje prima klopte en het ANDERE hartje ook. Een tweeling dus. Ze waren eeneiig en deelde samen de placenta.

Omdat ze samen een placenta deelde moets ik iedere twee weken op controle om te kijken of de ene niet sneller groeide als de andere. Ook ik las op internet de meest verschrikkelijke verhalen over tweeling zwangerschappen, 35 kg aankomen enzo. Maar mijn zwangerschap ging super!! Ik was in totaal maar 15 kg aangekomen. Bij de controles waren ze iedere keer precies even groot. Omdat het onderste kindje in een stuit lag en de tweede er met haar hoofd naast lag is bij 32 weken besloten dat de bevalling een keierssnede zou worden.

Met 34 weken en 3 dagen was mijn bloeddruk aan de hoge kant en besloot de gyneacoloog mij op te nemen in het ziekenhuis. Dat vond ik heel erg want ik had nergens last van en het ging juist zo goed. Ik zag mezelf al liggen , nog 6 weken!!

Maar 3 dagen nadat ik was opgenomen braken spontaan de vliezen om 23 uur. Ik had nog geen weeen. 20 minuten later lag ik op de o.k. en begon de keizerssnede.
Tess en Lara. Ze wogen 2090 en 2100 gram. Ze hebben nog een weekje in de couveuse gelegen en daarna een week in een warmte bedje. Na 3 weken mochten ze mee naar huis.

Ze gingen zo gelijk op qua ontwikkeling, de ene kon met 9 maanden kruipen de ander een week later. Met 13 maanden konden ze alletwee lopen. Ze praten heel erg goed.

Ze zijn inmiddels 4 jaar, zijn precies even lang en hebben nooit meer als 300 gram gescheeld qua gewicht.

Inmiddels hebben we nog een dochter van 10 maanden,

Marjolein

Wij hebben een tweeling van nu 11 mnd. Het was een groot cadeau. Wij hebben een dochter en een zoon die diabeet is vanaf zijn 2e jaar. Wij hebben ooit eens gesproken over evt een derde maar na de diagnose van diabeet bij onze zoon hadden wij zoiets van: we houden het zo. Het is al zwaar genoeg met onze zoon. Ik heb het pco syndroom, wat inhoud dat je menstruatiecyclus wordt afgebroken en niet menstrueert. Een vriendin van mij zei al een aantal keer; volgens mij ben jij zwanger. Ik lachte maar wat en na aandringen van haar heb ik na een tijdje toch maar een test gedaan. Dat deed ik alleen maar om haar het tegendeel te bewijzen. Tot mijn schrik was de test hartstikke positief. Ik wist niet wat mij overkwam. Mijn mentruatie bleef uit dat was voor mij niets nieuws, maar ik had ook helemaal geen klachten waarvan ik zou denken, goh, zou ik zwanger zijn. Mijn man was in shock en was er niet geheel blij mee. Omdat ik niet wist wat de uitrekendatum zou kunnen zijn en mijn laatste menstruatie 3,5 mnd daarvoor was, konden wij na een wk al een echo laten maken.

Eenmaal bij de gynaecoloog werden wij nog eens 2x verrast. Ik bleek al 16 wkn ver te zijn en het waren er 2 ook nog. Het is erg onwerkelijk en ik heb mijn man nog nooit zo bleek gezien. Ineens zouden wij ons gezin gaan verdubbelen. Ojee, en nu? Allerlei vragen passeren de revue en alles moet zo snel mogelijk geregeld gaan worden. Je hebt immers al een aantal wkn van je zwangerschap gemist.

Ik had het wel zwaar. Althans lichamelijk. Ik had last van het schaambeen en bekken. Het lopen ging ook steeds moeilijker en dan heb je nog 2 kinderen waarvoor je moet zorgen. Ik had ook veel last van harde buiken, maar dat was ik al gewend van de 2 vorige zwangerschappen. Gelukkig heb ik veel hulp gehad van familie.

Bij de 32e wk had ik iets bloedverlies en was al een paar dagen onrustig. Mijn gevoel zei steeds dat ik de einddatum niet zou halen. Toch maar even met het ziekenhuis bellen en overleggen wat te doen. Kom toch maar even dan gaan we je even nakijken voor de zekerheid. Eerst was er een discussie over hoever ik was. Volgens de gegevens die zij hadden gevonden was ik 31 wkn en 5 dgn. Mocht het zo zijn dat er iets moest gebeuren als het toch ging beginnen zou ik naar een academisch ziekenhuis moeten. Dat zag ik totaal niet zitten. Na verder uitpluizen en op aandringen van mijzelf bleek ik 32 wkn en 1dg te zijn. Gelukkig, ik mocht blijven. De gynaecoloog had gevoeld dat de baarmoederhals nog lang genoeg was, maar wel week. Hij kon het 1e kindje voelen, dus liet hij mij niet gaan.

Balen! Dat zou betekenen dat ik tot de bevalling moest blijven. Maar was dat een dag, 1 wk of nog langer. 'S avonds om 23.00 begon ik ineens weeen te krijgen en die volgde elkaar snel op. Ik mocht een weeenremmer proberen maar dat leek averechts te werken voor mijn gevoel. De weeen kwamen om de 5 min. De klinisch verloskundige kwam eens kijken en kwam erachter dat ik al 6 cm ontsluiting had en meteen naar de verloskamer moest. Ik had op het laatste moment nog mijn man kunnen bellen om hem te zeggen dat hij moest komen. Om 00.15 op de verloskamer en om 0.34 was de 1e al geboren, na 4 min kwam de 2e al. Mijn man had de 1e niet geboren zien worden. Hij kwam precies tussen de 2 geboorten binnen. Zo snel ging het allemaal. De 2 jongens Lyam en Dyon genaamd deden het vanaf de 1e tel goed.

Het grappige van alles is is dat het cijfer 4 een magisch getal voor ons is geworden. Op 4-4-11 zijn ze geboren, om 0.34 de 1e en 4 min later de 2e en toen hadden we 4 kinderen.

Na 5 wkn ziekenhuis mochten zij naar huis. Het gaat erg goed met ze, groeien volgens schema en de ontwikkeling gaat als een speer.

Wat een mooi cadeau!

MIjn tweeling is inmiddels 13 maanden. Voor ons de eerste kinderen, maar ook schrikken bij de eerste echo. Je hoopt erop dat alles goed is met het kindje, maar dat het er ook twee kunnen zijn, had ik echt niet bij stilgestaan. We waren er erg blij mee, nadat we van de schrik waren bekomen. Vervolgens onder controle in het ziekenhuis, en ook ik was uitgeloot om zo'n ring te dragen die de baarmoeder zou nmoeten ondersteunen. Hierdoor zou vroeggeboorte voorkomen kunnen worden (het is nog in onderzoek). Men denkt dat door de druk en het gewicht van twee kinderen en placenta's de baarmoedermond al verweekt en de eerste ontsluiting zo tot stand komt, waardoor de bevalling in gang wordt gezet. Bij 36 weken is bij mij ook de ring eruit gehaald. Met 37 weken ben ik ingeleid. Mijn zoontje, die bovenin overdwars lag, voelde ik minder dan normaal. Na een week echo's en ctg's waarop alles normaal leek, hebben ze voor de zekerheid tot besloten voor een inleiding (op aandringen van ons). 37 weken is mooi, de kinderen zijn volgroeid, en waarom zou je nog een risico nemen? Na twee dagen de eerste ontsluiting op gang proberen te brengen in het ziekenhuis, braken op een avond mijn vliezen. Na een weeënstorm van 3 uur zijn met 37+2 zijn mijn zoon en dochter geboren, resp. 2630 en 2510 gram. Dochtertje eerst, netjes met haar hoofdje eerst. Mijn zoontje heeft de hele zwangerschap dwars gelegen, dus het was spannend wat hij zou doen als zijn zusje geboren was en alle ruimte had. Helaas draaide hij met zijn voeten en billen naar beneden, en is hij in stuit geboren. Dit was nog even spannend, omdat zijn hoofdje bleef haken, maar uiteindelijk was ook hij er (een beetje blauw weliswaar, maar dit trok gauw bij). Alles was goed met ze! Dezelfde dag mochten we, tot onze schrik, naar huis! We hadden ons ingesteld op minstens een paar dagen ziekenhuis vanwege de kleintjes, maar dit was dus niet nodig. 5 dagen later moesten ze alsnog opgenomen worden in het ziekenhuis vanwege geelzucht. Ons zoontje mocht na een nachtje onder de blauwe lamp naar huis. Ons dochtertje mocht ook onder de blauwe lamp weg, maar dronk nog niet voldoende. Zij heeft een sonde gekregen en moest blijven totdat ze zelf haar flesjes genoeg leegdronk (ik heb 2 dagen borstvoeding gegeven, maar dit kostte me te veel energie). Dit heeft 6 dagen geduurd, en toen hadden we ons dochtertje ook weer thuis. De eerste tijd was pittig, en we hebben ook veel bezoek op afstand gehouden (ook vanwege mijn zoontje die erg onrustig was), wat achteraf goed is geweest. Inmiddels zijn ze alweer een jaar oud, en twee gezonde kinderen van 9,7 en 11,7 kilo!

Hallo (aanstaande) Tweeling Mama's

Ik ben de eerste die hier mijn verhaal gaat posten en ik hoop dat er vele zullen volgen..

In verwachting van een tweeling, jee wat een schrik was dat.
Mijn man en ik hadden al 3 dochters en zaten te twijfelen of we nog een keer het zouden proberen voor een 4 e te gaan..
Wikken en wegen en we besloten gezamelijk dat 3 ook best een heel mooi getal was..
Onze kinderen zijn gezond , we zijn gelukkig het was mooi zo.
Afin...toen het hoge woord er uit was dat we het bij 3 zouden laten ,werd ik niet ongesteld en was ik dus in verwachting....
Dit moest ik echt even laten bezinken...maar toen waren we er heel erg blij mee.
Na 6 weken begon ik in ene heel erg veel bloed te verliezen..het stroomde er uit..
Ik schrok me helemaal wezenloos..ik had totaal geen pijn in mijn buik..maar maakte me wel zorgen..De verloskundige gebeld, maar die zei al tegen mij dat ik te vroeg in de zwangerschap was om er iets van te kunnen zeggen of doen.
Ik wou gewoon weten wat er met me aan de hand was, maar ook bij het ziekenhuis wilden zij geen echo maken.
Nee dit was veels te vroeg...;-(
S'avonds verloor ik weer veel bloed (met stolsels erbij ) en ik was er van overtuigd dat ik een miskraam had gekregen...
Maar geen krampen in mijn buik...ik heb er de hele nacht op liggen wachten , maar er gebeurde niks.
De volgende dag heb ik een echo praktijk opgebeld en die begreep waar mijn onrust vandaan kwam en ik kon die avond nog langs komen.
Samen met mijn man zaten we te wachten in de wacht kamer..al die vrolijke mensen om ons heen, terwijl wij wisten dat we straks te horen kregen dat we ons kindje verloren zouden hebben..

Eenmaal aan de beurt zei die mevrouw van de echo praktijk..ga maar gauw liggen dan praten we zo verder gaan we even kijken wat er aan de hand is...
Ik vroeg nog aan mijn man of hij wou komen kijken ...(er viel immers toch niks meer te zien...)
Dus daar lag ik...koude gel op mijn buik in afwachting van het slechte nieuws.

Maar in ene hoor ik die mevrouw zeggen..Ahhh the miracle of life..
Mijn reactie was ..huh ben ik nog in verwachting dan? Ja zei de mevrouw ik zie een hartje kloppen...
Ik begreep er niks meer van...verwarring en blijdschap door elkaar heen...
Maar wat was dan die bloeding vroeg ik nog aan haar...
Zou het er een van een tweeling geweest kunnen zijn..(ik heb wel eens wat gelezen over een missing twin...veel vrouwen blijken in verwachting te zijn van tweeling maar verliezen er een in een vroegtijdig stadium ..en komen er nooit achter..)
Nou zei mevrouw dat zou gekund hebben ..ik zie wel een donkeren vlek in je baarmoeder (bloed) even goed kijken zegt ze nog...
Ach...Daar zit er nog een!!! ..Wat bedoelt u..vroeg ik , met nog Éen??
Ik zie nog een kloppend hartje....U krijgt een tweeling!!

Tweeling...?? Ik wist niet of ik moest lachen of huilen..Blij was ik ..TUURLIJK ik was nog in verwachting ...maar 2 ik had er al 3 ....
Mijn man zweefde al op een roze wolk...een tweeling..Fantastisch...

Nou en zo begons ons avontuur van een zwangerschap van een tweeling.
Ik begon meteen van alles te lezen en las de grootste horror verhalen..
Zwaar , vroeg geboortes, enz...
Pfff dit ging zwaar worden ...ik zag er enorm tegen op..

Maar dit werd de beste zwangerschap van allemaal...
Alles ging voorspoedig, en ik voelde me top..
Sommige vrouwen zijn super misselijk en hartstikke moe..ik voelde me goed..
Iets meer moe, maar niet meer dan bij een eenlingzwangerschap..
Totaal niet misselijk..en ik kon de wereld aan.
Alleen mijn buik groeide veel sneller dan bij een gewone zwangerschap..en met 20 weken had ik al een enorme buik...dat sommige mensen vroegen ..wanneer ik moest bevallen..

Ik heb met een onderzoek mee gedaan en met 16 weken werd er een baarmoeder ring geplaatst..ze denken dat dit de baarmoeder steun geeft en zo vroeg geboortes kan voorkomen..
Of dit nou werkelijk zo is of niet..bij 36 weken werd de ring er uit gehaald en met 37 weken werd ik in geleid.
Vanaf 32 weken werd het wel zwaar..ik had een enorme buik en alleen naar voren..
Mijn ene kindje groeide niet hard genoeg en ik moest verplicht rust houden...
Met 37 weken werde onze dochters geboren..Sunn 2350 gram via natuurlijke bevalling en Rainn 2850 gram via een keizer snee.

Sunn ging heel voorspoedig en was zo geboren...en door de ruimte die toen in mijn buik kwam , kwam Rainn dwars te liggen en kreeg ik als nog een keizersnee..
Dat was jammer maar ik herstelde heel snel.
Met 5 dagen ging ik naar huis met Rainn.
Sunn moest nog heel even blijven , maar kwam ook gauw naar huis..

Nu zijn de meiden alweer 11 weekjes oud..en ik ben lekker aan het rommelen in mijn drukke gezin..
Er begint langzaam een ritme te komen...
Een tweeling is wel bewerkelijk, maar ik doe alles heel erg praktisch en dan is het heel goed te doen...(vind ik)

Ik hoop vele mama's hier te zien ..zodat we ervaringen kunnen uitwisselen...

Marinde